MOTTO TYGODNIA 
De gustibus et coloribus non est disputandum.
"O upodobania i kolory nie należy
się spierać."

I Liceum Ogólnokształcące w Rzeszowie

im. ks. Stanisława Konarskiego

35-030 Rzeszów; 3-go Maja 15

tel. 17 748 28 20  fax. 17 748 28 30

pierwsze w mediach 3

mscloudlogofanpage 1lo

kanal youtube 175

Online

Zaloguj się

Nazwa użytkownika   Hasło   Pamiętaj mnie     Przypomnieć login?  

Archiwum wiadomości

office365info

Stowarzyszenie Na Rzecz Najstaszych Szkół w Polsce

I Liceum jest członkiem Stowarzyszenia Na Rzecz Najstarszych Szkół w Polsce. Zapraszamy do zapoznania się z artykułem na temat tego stowarzyszenia autorstwa dr Józefa Świebody.

 

 

STOWARZYSZENIE NA RZECZ NAJSTARSZYCH SZKÓŁ W POLSCE

 

 

Towarzystwo jest organizacją społeczną, zrzeszającą przedstawicieli najstarszych szkół średnich w dorzeczu Odry i Wisły, nie zapominającą o osiągnięciach w przeszłości kilku współcześnie działających polskich placówek edukacyjnych na ziemiach dawnej I Rzeczypospolitej (Lwów, Wilno, Grodno). Celem organizacji jest wspomaganie szkół w działalności dydaktyczno-wychowawczej, w selekcjonowaniu i gromadzeniu dokumentów, w opracowaniu własnych monografii i uświetnianiu ich jubileuszowych zjazdów. Nadrzędnym celem jest przeprowadzenie kwerendy ich źródeł, zapoznanie ze stanem opracowań i przede wszystkim wypromowanie ich osiągnięć według jednolitych kryteriów naukowych, we wspólnym, zbiorowym wydawnictwie.

Organizacja została założona przez działaczy oświatowych  na  Zjeździe Krajowym w Skarżysku-Kamiennej  15-16 lutego 1991 r. Wzięli w nim udział delegaci z ponad 40 szkół, w  tym jedna trzecia (15) ze średnich zakładów edukacyjnych. Obrady uznano za drugi krajowy Zjazd szkół, bowiem palmę pierwszeństwa przyznano pierwszemu w dziejach polskiego szkolnictwa spotkaniu przedstawicieli wiekowych szkół średnich w Warszawie 10 grudnia 1973 r. w gmachu Technikum Kolejowego Ministerstwa Komunikacji z okazji obchodów 200 – rocznicy Komisji Edukacji Narodowej (KEN). Wówczas, pod auspicjami Ministerstwa Oświaty i Wychowania, wzięło w nim udział 50 zaproszonych przedstawicieli szkół, z  tego 21 z rodowodem sięgającym do XVIII w. włącznie, bo tyle znały ówczesne władze oświatowe. Zainicjował je znany historyk prof. dr Bogusław Leśniodorski, przewodniczący Komitetu Historii Nauki i Techniki, członek Komitetu Obchodów 200-lecia KEN, autor referatu na spotkaniu pt. „Wpływ Komisji Edukacji Narodowej na rozwój szkolnictwa w Polsce”. Owocem tego jubileuszu było odznaczenie medalem KEN pocztów sztandarowych zaproszonych szkół i ówczesnych działaczy oświatowych, propagujących w podległych placówkach i innych instytucjach osiągnięcia Komisji. Z tej okazji Ministerstwo Oświaty i Wychowania opublikowało na małej poligrafii skrypt dla użytku wewnętrznego pt. Tradycje i współczesność. Materiały informacyjne o najstarszych szkołach średnich w Polsce mających w swojej historii 100 i więcej lat istnienia, Warszawa 1973, ss. 53, zawierające jednostronicowe syntezy sporządzone przez anonimowych nauczycieli  poszczególnych zakładów edukacyjnych, w tym 21 z rodowodem do XVIII w. włącznie.

Uczestnicy zjazdu w Skarżysku – Kamiennej  uchwalili Deklarację programową Klubu Najstarszych Szkół Polskich (KNSP) oraz tymczasowy Statut KNSP, który mieli dopracować wybrani członkowie Zarządu: prezes - prof. dr hab. Adam Massalski, prorektor WSP w Kielcach; wiceprezes - dr Józef Świeboda, nauczyciel I LO w Rzeszowie; sekretarz -mgr  Jerzy Fajst, nauczyciel Technikum Kolejowego w Warszawie; członkowie –mgr Zenon Bartczak - dyr. I LO w Piotrkowie Trybunalskim, mgr Anna Lipczynska - z LO im. Marii Magdaleny w Poznaniu (po roku zrezygnowała przechodząc do pracy w tamtejszym Kuratorium Oświaty), mgr Elżbieta Malińska - nauczyciel i bibliotekarz w Technikum Włókienniczym w Łodzi i mgr Jerzy Wojtaszek - dyrektor I LO w Płocku. Statut został przedstawiony przez sekretarza Klubu Jerzego Fajsta na III Zjeździe KNSP 8 marca 1992 r. w Zespole Szkół Mechanicznych im. St. Konarskiego w Warszawie i po uwagach i dyskusji zatwierdzony. Założenia Statutu sprowadzały się do pielęgnowania tradycji wychowawczych i dydaktycznych, stanowiących trwały dorobek kultury polskiej, a w działaniu do zbierania pamiątek o szkole będącej członkiem Klubu, dokumentowanie tych tradycji i przekazywanie zbiorów pełnomocnikowi Ministerstwa Edukacji Narodowej (MEN), zacieśniania więzi między członkami. Organizacja przybrała formalny charakter, podporządkowana została patronatowi Ministerstwa Edukacji Narodowej (§  Statutu 1 i 17). Obsługę korespondencji Klubu miano załatwiać za pośrednictwem pełnomocnika MEN. Założeń  tych nie zrealizowano, ponieważ  idea gromadzenia pamiątek szkolnych i tworzenia przy szkołach muzeów szkolnych, jakkolwiek chwalebna, upadła, a wraz z nią zlikwidowano etat przy MEN, który za ministra oświaty prof. dr Henryka Samsonowicza sprawował jej twórca dr Józef Rell, były pracownik zredukowanego Instytutu Kształcenia Nauczycieli (IKN) w Kielcach. Drugie założenie zamieszczanie syntez z dziejów szkół i historii Klubu we wkładce „Muzeum Szkolne”, wywalczone w kwartalniku „Wiadomości Historyczne”, ograniczyło się do 3 artykułów (nr 4/91; nr nr 1 i 2 z 1992 r.), mimo przekazywania relacji o organizacji do XII Zjazdu  w Zakopanem w 2001 r. Drugi pełnomocnik Ministerstwa do spraw Klubu - dr Paweł  Unger, były pracownik IKN w Warszawie, nie wywiązał się z tego zadania, jako sekretarz wkładki do wydawnictwa. Po IV Zjeździe Klubu w Rzeszowie  11-12.VI.1993 r. organizacja popadła w letarg. Działacze oświatowi z Kielc nie zwoływali kolejnego Zjazdu, mimo zobowiązania.  W tej sytuacji dr Józef Świeboda, zaprosił w maju 1997 r. do Warszawy zdekompletowany Zarząd i w myśl ustaleń z nim doprowadził do V Zjazdu Stowarzyszenia w I LO w Krakowie 13-14.X.II1997 r. Odtąd już regularnie, celem zacieśnienia więzi między szkołami i reprezentującymi je delegatami, odbywają się zjazdy organizacji dwa razy w roku: jeden raz w wypraktykowanej najkorzystniejszej porze w kwietniu przed maturami lub w czerwcu przed zakończeniem roku i drugi raz pod koniec września. Ostatnie dwa lata ubiegłego stulecia upłynęły delegatom szkół KNSP na  sporządzaniu 5 stronicowych syntez dziejów własnych zakładów edukacyjnych do planowanego wspólnego wydawnictwa pt. „Album najstarszych szkół średnich w Polsce”.  Na 24 członków Klubu tylko połowa skreśliła historię swoich placówek edukacyjnych, z nich tylko kilka po wprowadzeniu jednolitych poprawek dla zbiorowego tekstu odpowiadało wymogom wydawniczym. Prezes Klubu prof. dr hab. Adam Massalski, rektor WSP w Kielcach, specjalista od spraw oświatowych, po zapoznaniu się z tym materiałem złożył rezygnację z funkcji przewodniczącego Klubu w 2000 r. Organizacja zaś w następnej dekadzie przeszła w nowy etap rozwoju.

W pierwszym dziesięcioleciu skład Zarządu, wybierany statutowo co 3 lata, ulegał minimalnym zmianom. Do poważniejszego uzupełnienia składu członków Zarządu doszło na Zjeździe w Krakowie w1997 r. Wówczas na II wiceprezesa powołano mgr Stanisława Jastrzębskiego, nauczyciela I LO w Krakowie, funkcję sekretarza po oddanym organizacji J. Fajscie (przeszedł na emeryturę) przejęła Elżbieta Malińska z Zespołu Szkół Włókienniczych nr 1 w Łodzi, również efektownie pracująca jak jej poprzednik. Nadto w skład Zarządu weszli Jan Jeleń, dyr. Zespołu Szkół z Lubawy, do 2004 r. wiceprezes, i Tadeusz Zambirt, dyr. z I LO w Płocku, pozostający w jego składzie do dzisiaj. Postępujący proces demokratyzacji i samorządności w kraju ustawą z 20 sierpnia 1997 r. zmuszał Klub do zarejestrowania  organizacji społecznej w Krajowym Rejestrze Sądowym. Klub Najstarszych Szkół w Polsce nie mógł tego uczynić ze względów materialnych i organizacyjnych, bo nie posiadał odpowiednich środków pieniężnych potrzebnych do zarejestrowania organizacji i formalnych. Nie przewidywał składek członkowskich w Statucie i funkcji skarbnika, który zająłby się sprawami finansowymi Klubu. Na zjeździe w Lubawie 14-15.IX.2000 r. wybrany na prezesa Klubu dr Józef Świeboda oświadczył, że jeżeli KNSP chce na przyszłość funkcjonować musi przekształcić się w organizację prawną,  powiększyć liczbę członków  i oprzeć się na szkołach średnich, w pierwszym rzędzie ze stażem od 300 do prawie 500 lat działalności. Zobowiązał się, że w miarę prowadzonych badań dostarczy ich wykaz., bo nauka polska i władze oświatowe prawie nie zajmują się ich przeszłością i dorobkiem. Zaproponował przyłączenie do szkół Macierzy wybranych zakładów edukacyjnych. na Ziemiach Zachodnich, które w 1945 r., po wiekowych gimnazjach niemieckich, przyjęły bazę i pomoce naukowe oraz tradycje i ich wkład w rozwój miasta i regionu. Wszystkie, jak w innych krajach europejskich i na ziemiach polskich, prowadziły do początku XIX wieku naukę w języku łacińskim i realizowały humanistyczny program kształcenia, oparty na antycznej i chrześcijańskiej kulturze. Wskazane byłoby – argumentował - w ich dorobku wydobyć pierwiastki o akcentach polskich. Uzasadniał, że Polska znajduje się w przededniu wejścia do Unii Europejskiej i ukazanie jedności kultury europejskiej jest ze wszech miar wskazane, bo jest to wspólny dorobek cywilizacji ludzkiej. Zaproponował zaproszenie przedstawicieli z najstarszych szkół z Ziem Odzyskanych na najbliższy ogólnopolski zjazd organizacji.

XII krajowy Zjazd w Zakopanem 15-16.VI.2001 r. okazał się przełomowy. Zgromadził 65 delegatów z zaproszonych 96 szkół, w tym jako pierwszy z Ziem Odzyskanych przyjechał delegat z eksjezuickiego Gimnazjum, obecnie I Liceum Ogólnokształcącego w Opolu (założone w 1669 r.). Pierwszy krajowy Zjazd organizacji na Ziemiach Zachodnich odbył się w Kłodzku 23-24 IX 2005 r. w I Liceum Ogólnokształcącym (szkoła eksjezuicka założona w 1597 r.).

Uczestnicy Zjazdu w Zakopanem uchwalili nowy Statut, przekształcili Klub Najstarszych Szkół w Polsce w Stowarzyszenie Promocji Najstarszych Szkół w Polsce i powołali 10-osobowy Zarząd, w połowie o starym składzie, i 3-osobową Komisję Rewizyjną na czele z dr Henrykiem Zasępą, dyrektorem I LO w Łowiczu. Stowarzyszenie o tej nazwie nie mogło być zarejestrowane, ponieważ wkraczało w kompetencje władzy ustawodawczej i prawnej własności nad szkołami, przynależne Ministerstwa Edukacji. Stąd też zwołano kolejny Zjazd Założycielski Stowarzyszenia do Łodzi 8 grudnia 2001 r. i po uchwałach i wypełnieniu wymaganych załączników utworzono Stowarzyszenie na rzecz Najstarszych Szkół w Polsce. Na podstawie wymaganych dokumentów i 15 podpisów złożonych przez założycieli  Sąd Rejonowy w Rzeszowie (RZ.XII. NS-REJ.KRS/10514/1/440)  na posiedzeniu 4.02.2002 r., uznał towarzystwo za organizację prawną i wprowadził do ogólnopolskiego Rejestru Stowarzyszeń nadając numer ewidencyjny 73630. Nieco wcześniej Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Rzeszowa z dnia 23.01.2002 r. sygn. SO.I.5010/38/2001 ujął organizację w ewidencji stowarzyszeń pod nr 918. Towarzystwu nadano wymagane normatywy (Główny Urząd Statystyczny nr identyfikacyjny REGON 691679232; I Urząd Skarbowy w Rzeszowie, ul. Podwisłocze 42 - NIP: 813 32 80 391), otwarto konto bankowe (podajemy uaktualnione po wstąpieniu Polski do Unii: 0912402614111100039702526 Bank Pekao S.A. II Oddział Rzeszów, ul. 3 Maja 21). Stowarzyszenie zobowiązano do składania rocznych sprawozdań: merytorycznego z działalności do Urzędu Miasta Rzeszowa i finansowego (zeznanie CIT-8) do Urzędu Skarbowego oraz statystycznego do GUS.  Siedzibą organizacji, ze względu na potrzebę utrzymania korespondencji i wymogów prawnych, stała się w myśl zmienionego Statutu (§ 16) szkoła miejsca pracy urzędującego prezesa,  za zgodą pisemną Dyrekcji - I Liceum Ogólnokształcące im. St. Konarskiego w Rzeszowie (35-030 Rzeszów, ul. 3 Maja 15, telefon 017/748-28-20, fax  748-28-30, email: sekretariat@1lo.rzeszow.pl). Celem nawiązania bezpośredniej łączności z organizacją (prezes przeszedł na emeryturę ) podajemy jego dane kontaktowe  J.Ś – 35-328 Rzeszów, ul. Puszkina 6, telef.  dom. 017/852-30-50; komórkowy 698923890; e-mail: jozefsw@interia.pl.

U progu działalności Stowarzyszenie nie miało środków finansowych na zarejestrowanie organizacji czy wyrobienie pieczątki. Jedynym drogowskazem dla organizacji stał się nowy Statut Stowarzyszenia i wiara prezesa w rozwój działalności towarzystwa. Na prezesie spoczął całokształt prac organizacyjno-biurowych, finansowych, koncepcyjnych, sprawozdawczych i badawczych nad dziejami szkół. Osiągnięcia Stowarzyszenia w drugim dziesięcioleciu mogły przybrać efektowniejsze rozmiary gdyby część funkcji w organizacji, jakie proponował wielokrotnie prezes, przyjęli na siebie członkowie wybieranego Zarządu i aktywnie włączyli się w rozwój organizacji także delegaci, przysyłani przez dyrekcje szkół. Na około 100 wiekowych szkół średnich, odszukanych przez prezesa, w zjazdach krajowych uczestniczyła regularnie tylko 1/3, druga część sporadycznie przysyła delegatów, trzecia prawie nie  angażowała się w pracę Stowarzyszenia, ale sporządzone syntezy dziejów swoich szkół, opracowane przez prezesa, przyjmowała, nie odsyłając z naniesionymi uzupełnieniami z najnowszych lat. W składzie Zarządu Stowarzyszenia w drugim dziesięcioleciu zaszły następujące zmiany. Od 2001 weszli: mgr Jacek Krzysztoporski - dyrektor  z Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących w Katowicach; od 2004 r. mgr Jerzy Jaroszyński, dyrektor  I Liceum Ogólnokształcącego Carolinum” w Nysie, dr Maria Kruczek – wicedyrektor II Liceum Ogólnokształcącego w Nowym Sączu, mgr Włodzimierz Losik – dyr. ZS Gimnazjum i Liceum w Trzemesznie, mgr Jacek Skiba – dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego w Ostrowie Wielkopolskim i mgr Anna Sochacka – dyr. II Liceum Ogólnokształcącego w Siedlcach oraz jako członkowie Komisji Rewizyjnej Marzena Modrzewska-Michalczyk – dyr. Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Vetterów w Lublinie i mgr Marek Chodowski –nauczyciel I Liceum Ogólnokształcącego w tymże mieście. Stowarzyszenie oczekuje na ludzi z inwencją, którzy od wyborów w Bydgoszczy we wrześniu 2010 r. włączą się aktywnie w rozwój organizacji, a przede wszystkim poszukają sponsorów, by wspólnym wysiłkiem wydać „Album najstarszych szkół”, stanowiący chlubę polskiej oświaty.

Ze spraw organizacyjnych na pierwszy plan w każdej trzyletniej kadencji wysuwała się kwestia wyszukania przez prezesa szkół – gospodarzy, organizatorów zjazdów oraz uzgodnienie z nimi harmonogramu spotkania, referatu naukowego, charakteru prezencji szkoły, udziału władz, w drugim dniu zapoznania uczestników z kulturą miasta i regionu, nadto zarezerwowania tanich noclegów i podania planu dojazdu do szkoły i możliwości w krótkim czasie spożycia zbiorowo posiłków. Za ten wkład pracy należą się słowa uznania szkołom- organizatorom krajowych zjazdów Stowarzyszenia:  w  1998 r. – Technikum Włókienniczemu w Łodzi i I LO w Kielcach; w 1999 r. – I LO w Łowiczu i I LO w Płocku; w 2000 r. – I LO w Gnieźnie i Zespołowi Szkół w Lubawie; w 2001 – ZSZ  nr 2, ZS Budowlanych i Lic. Plastycznemu w Zakopanem oraz LO w Pszczynie i ZSZ w Bielsku-Białej;   w 2002 r.  - I LO w Toruniu i  XLII  LO w Warszawie, w 2003 r. –  LO im. Marii Magdaleny w Poznaniu i I LO w Bochni; w 2004 r. – Gimn. i Lic. w Trzemesznie oraz Gimn. i Lic. w  Chełmnie; w 2005 r. – ZSE im. Vetterów w Lublinie i I LO w Kłodzku; w 2006 r. -  I LO w Nakle i  I  LO w Kołobrzegu; w 2007 r. - I LO w Łowiczu; w 2008 r. - I LO w Nysie i   I  LO w Ostrowie Wielkopolskim; w 2009 r. – LO „ Collegium Marianum” w Pelplinie i ZS Techn. i Ogóln. nr 2 w Katowicach. W 2010 r. planuje się zjazdy krajowe w II LO w Elblągu i w I LO w Bydgoszczy. Główną osnową zjazdów były referaty naukowe, poruszające aktualne zagadnienia oświatowe z wykorzystaniem doświadczenia szkół. Tak np. wobec nagminnie pojawiających się ekscesów uczniów, napiętnowanych przez masmedia, omawiano na zjeździe w Nakle kwestie rozluźnienia dyscypliny wśród młodzieży współczesnych szkół polskich z braku wykładni ustawodawczej władz oświatowych w porównaniu z przepisami i praktykami jakie stosowano w ubiegłych pięciu wiekach. Najczęściej referaty te opracowywał prezes. Czasami sporządzali je i wygłaszali przedstawiciele gospodarzy - zjazdów: VIII w Płocku (1999 r.), XIV w Toruniu (2002 r.), XVII w Bochni (2003), XIX w Chełmnie (2004 r.),  XXV w Nysie (2008); niekiedy zaszczycali wytrawnymi wystąpieniami prof. dr hab. A. Massalski w Rzeszowie (1993 r.) z tematyką „Miejsce monografii starych szkół w historiografii polskiej nauki , oświaty i wychowania” i prof. dr hab. Jan Malicki na XXVIII Zjeździe w Katowicach (2009 r.) pt. ”Śląska Biblioteka Naukowa i jej zbiory”. O randze tych referatów świadczy fakt, że zagadnienie Ewolucja kultury fizycznej w szkołach średnich w dorzeczu Odry i Wisły (1535-2007) znalazło się na XXVI Zjeździe Stowarzyszenia w Ostrowie Wielkopolskim, połączonym  obchodami stulecia tamtejszego Klubu Sportowego Venetia, któremu początek dało miejscowe Gimnazjum, ukazało się w wydawnictwie Jubileusz 100-lecia Szkolnego Klubu  Sportowego VENETIA 1908-2008 Księga Pamięci Non omnis moriar nr 14, Ostrów Wielkopolski 2008. Artykuł ten będzie upowszechniony w ogólnopolskim kwartalniku „Wychowanie Fizyczne” w marcu 2010 r., ponieważ tematyką rozwoju wf na Ziemiach Zachodnich, z przytoczonym aparatem naukowym, wykracza poza zagadnienia ujęte w dotychczasowej historiografii polskiej. Referat na XXVII Zjeździe w biskupim Liceum „Collegium Marianum” w Pelplinie (2009) ujął wiążące się z tą placówką edukacyjną zagadnienie „Religia i  wychowanie. Przeszłość i przyszłość”, który ukaże się w katolickim wydawnictwie naukowym „Nasza Przeszłość” w Krakowie w 2010 r. Przedstawiono w nim nieopracowane dotąd zagadnienie:  nauczanie religii, praktyki religijne i podręczniki, stosowane w obrębie pięciu wyznań: rzymskokatolickiego, prawosławnego, greko-katolickiego, protestanckiego i mojżeszowego na przestrzeni 5 wieków, od renesansu po czasy współczesne na terenach wchodzących w skład ziem dawnego i współczesnego państwa polskiego. Zjazdy krajowe Stowarzyszenia zapoznawały też uczestników z osiągnięciami szkoły – organizatora spotkania,  reklamowały jego osiągnięcia i intencje Stowarzyszenia w lokalnych i ogólnopolskich masmediach oraz zapoznawały delegatów z regionalną kulturą miasta i regionu. Trzeba przypomnieć, że od 1998 do 2006 r. uczestnicy przywozili na każdy Zjazd monografie własnych szkół i unikalne pamiątki, celem zaprezentowania ich na wystawie dorobku najstarszych zakładów edukacyjnych dla kamerzystów i reporterów lokalnej i krajowej Telewizji Polskiej, Polskiego Radia i prasy. Z ekspozycjami tymi najczęściej łączono udzielanie wywiadów dla masmediów o szkole przez dyrektora, o Stowarzyszeniu przez prezesa. Do tych praktyk Stowarzyszenie musi powrócić od następnej kadencji 2010-2013. Drugi dzień zjazdów (soboty) przeznaczali uczestnicy spotkań na zapoznanie się z unikatowymi zdobyczami kultury miasta i regionu. Z tych blisko trzydziestu zjazdów w pamięci jego uczestników mocno  utkwiły pamiątki kultury łowickiej,  pradzieje Słowian (zwiedzany gród Biskupin), a zwłaszcza utrwalające więź spotkania rekreacyjne w Rzeszowie (1993) i w Lubawie (2000 r.). Uczestnicy pierwszego po zwiedzeniu pałacu Potockich w Łańcucie, wysłuchaniu koncertu na słynnych organach w bazylice w Leżajsku, na zakończenie zwiedzili nowoczesny browar w tym mieście i obdarowani jego wytworami mile wieczór spędzili z dodatkiem wiejskiego chleba i kiełbasy przy ognisku i przygrywającej kapeli lasowiackiej w Puszczy Sandomierskiej. Drugie spotkanie  zakończyło się oglądnięciem filmu i pola Bitwy pod Grunwaldem w tak chłodnej porze wrześniowej, że rozdygotani uczestnicy dopiero dowiezieni do największego po Malborku zamku w Nidzicy i wprowadzeni  do komtura podwoi, rozgrzali swoje „gnaty” przyodziane w białe habity, mazurskim grzańcem i frykasami,  a nawet o dziwo niektórzy za melodią grajków w pląsy się puścili.

Drugą formą organizacyjną, aktualizowaną po dzień dzisiejszy, było ustalenie listy 110  wiekowych szkół, na rdzennych i zachodnich ziemiach polskich. Ich adresy (kody pocztowe szkół, ich aktualne nazwy, miejscowości, ulice, numery telefonów) zebrał prezes na podstawie danych zawartych w księgach telefonicznych województw, zalegających do 2003 r. w  urzędach pocztowych. Znacznie więcej czasu, bo parę lat, pochłonęło odszukanie dat założenia i historycznego ustalenia rozwoju gimnazjów niemieckich na Ziemiach Zachodnich. Niemcy ewakuując się w 1945 r., skrupulatnie wywieźli akta szkół i ułatwiające orientację, obowiązkowo wydawane od 1824 r. przez pełne gimnazja i szkoły realne, roczne sprawozdania (Programme..., Berichte...), zazwyczaj z rozprawami naukowymi, w tym z okazji jubileuszy krótkimi historiami danych szkół. Część tych sprawozdań dla regionu śląskiego zachowała się - wobec wczesnego zamknięcia twierdzy Wrocław -i są obecnie dostępne w zbiorach Instytutu Śląsko-Łużyckiego Biblioteki Uniwersyteckiej w tymże mieście. Nieocenioną pomoc w pełnym ustaleniu wszystkich szkół w Prusach, na Pomorzu, Śląsku i w Poznańskiem przyniosła odszukana w 2008 r. w Bibliotece Jagiellońskiej w Krakowie, praca informacyjno sprawozdawcza z rodowodem tychże szkół dr Ludwika Wiese -  wyższego radcy w Ministerstwie do spraw duchowieństwa, Nauki i  Medycyny w Berlinie pt. Das höhere Schulwesen in Preussen, Bd. I-IV, Berlin 1864, 1869, 1874, 1902. Wykaz szkół jezuickich i ich spadkobierców ustalono w oparciu  o opracowania: S. Załęski, Jezuici w Polsce, Kraków 1900-1906, t. 1-5 oraz Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy, red. L. Grzebień i inni,  Kraków 1996. Do ustalenia stanu szkół pijarskich, poza Rzeszowem, Łowiczem i Piotrkowem Trybunalskim nie posiadających monografii,  posłużyła encyklopedia pijarska w języku hiszpańskim pt Diccionario enciclopedico escolapio, red. Luis Maria Brandés, Salamanca 1990; zaś do szkół  tzw. kolonii Akademii Krakowskiej prace L. Hajdukiewicza, Podstawy ideowe i organizacyjne kolonii akademickich Uniwersytetu Krakowskiego 1588-1773: „Przegląd Hist._Oświat.” Warszawa 1963, R. VI, nr 2 , s. 137-2000 i W. Grzeleckiego, Szkoły – kolonie Uniwersytetu Krakowskiego 1588-1773, Ossolineum – Wrocław 1986. Garść szczegółów do funkcjonowania 16 szkół państwowych i 26 zakonnych średnich na terenie ziem polskich w okresie działalności Komisji Edukacji Narodowej 1773-95 wydobyto z opracowania Kamili Mrozowskiej, Walka o nauczycieli świeckich w dobie KEN na terenie Korony, Wrocław 1956 i J. Szybiak, Nauczyciele szkół średnich Komisji Edukacji Narodowej, Wrocław 1980. Do ustalenia stanu szkół w zaborze austriackim pomocne okazały się Szematyzmy Galicji 1820-1914, wydawane we Lwowie i opracowanie J. Świebody Problemy narodowościowe w szkolnictwie galicyjskim (1772-1918): Studia i Materiały z dziejów nauki, R. !995, Nr 2, s. 97-144; do Królestwa Polskiego  posłużył Słownik Geograficzny ziem Królestwa Polskiego, Warszawa 1880-1902, T. I-XV i w pewnym stopniu wycinkowo książka prof. Adama Massalskiego, Słownik biograficzny: Nauczyciele szkół średnich rządowych męskich w Królestwie Polskim 1833-1862, Kielce-Warszawa 2007; do lat międzywojennych II Rzeczypospolitej zredagowany pod redakcją Zygmunta Zagórowskiego, Spis nauczycieli szkół wyższych, średnich, zawodowych, seminariów nauczycielskich oraz wykaz zakładów naukowych i władz szkolnych, Lwów-Warszawa 1924. Do lat powojennych, mimo rozwoju techniki, drukarstwa, komputeryzacji, nie posiadamy żadnych porównawczych wydawnictw ogólnopolskich o poszczególnych szkołach. Wydrukowany w 2003 r. dla celów roboczych organizacji kilkustronicowy druk pt. STOWARZYSZENIE NA RZECZ NAJSTARSZYCH SZKÓŁ W POLSCE zawiera krótką informację o towarzystwie, podaje w tabeli dane o zjazdach krajowych organizacji (Nr, data, miejscowość, organizator, temat referatu) oraz przytacza spis 110 najstarszych szkół w kraju z najpotrzebniejszymi o nich informacjami ujętymi w tabeli: kod pocztowy, miejscowość, rok założenia szkoły, nazwa szkoły, telefon, nazwa ulicy przy, której jest położona.  

Rozwiązano też na bieżąco sprawy finansowe Stowarzyszenia. Na XIV Zjeździe w I Liceum Ogólnokształcącym w Toruniu 25-26.IV.2002 r. uczestnicy uchwali składkę członkowską w kwocie 200 zł rocznie od członka-szkoły na pokrycie wydatków związanych z opłatami zarejestrowania Stowarzyszenia, prowadzenie korespondencji i działalności statutowej na bieżąco.  W przyszłości na wydanie „Albumu szkół” mają poszczególne zakłady wpłacić po około 2000 zł, proporcjonalnie do ilości stron poświęconych w wydawnictwie danej szkole. Przewidziane koszty kolorowej, wielotomowej publikacji szacują oficyny wydawnicze na około 200 tyś. zł. Zachęcamy dyrekcje poszczególnych szkół, do poszukania wśród wychowanków odpowiednich sponsorów, bo Ministerstwo Oświaty w 2002 r. przyrzekło Zarządowi Stowarzyszenia pewne wsparcie (pismo podsekretarza stanu  dr Tadeusza Sławeckiego ze stycznia 2003 r. DKOS-01-09/03/PMU), obecnie na spotkaniu w październiku 2009 r. odmówiło. Składki regularnie  uiszcza zaledwie kilkanaście szkół, nieregularnie pojedyncze wpłaty wniosła połowa członków. Wystarcza to na  pokrycie bieżących kosztów materiałów biurowych, prowadzenie korespondencji, rozliczenie 2-4 delegacji prezesa na zjazdy krajowe i badania naukowe, delegacje członków Zarządu na spotkanie z przedstawicielem Ministerstwa. W sumie rocznie sprowadza się to do wydatków w kwocie około 1000 zł. Wszelkie pisma i druki  wykonywane są na prywatnym komputerze i drukarce prezesa. Sprawy finansowe prowadzone są fachowo, również  nieodpłatnie  przez kwalifikowaną księgową – żonę prezesa. Bilanse roczne odbierane są bez zastrzeżeń przez Urząd Skarbowy i z satysfakcją przyjmowane przez Komisję Rewizyjną Stowarzyszenia corocznie na zjazdach i co trzy lata na walnych zebraniach sprawozdawczo-wyborczych. Według obowiązujących norm prowadzone są: książka- dziennik główny; dowody rachunkowe, sporządzane roczne bilanse.

Protokoły ze zjazdów krajowych i posiedzeń Zarządu gromadzone są przez sekretarza organizacji i prezesa. Podobnie kompletowane są sprawozdania z merytorycznej rocznej działalności Stowarzyszenia., ważniejsze pisma przychodzące i wychodzące w komputerze, wiele spraw załatwianych jest telefonicznie z nieodpłatnego prywatnego telefonu prezesa. Sprawozdania roczne z działalności merytorycznej Stowarzyszenia składane są do oddziału spraw społecznych Urzędu Miasta Rzeszowa.

Lista członków Stowarzyszenia była dość luźna, ulegała selekcji w miarę postępu badań nad ich przeszłością i porządkowania niejednolitych kryteriów dat ich powstania. W jednym przypadku punktem odniesienia był akt fundacyjny, w drugim uroczystość otwarcia szkoły rozwojowej z początkowymi klasami, często półśredniej (szkoła uczona - Gelehrte Schule, liceum, szkoła partykularna, progimnazjum), w trzecim okoliczność przekształcenia, decyzją monarchy lub władz oświatowych, do miana pełnego gimnazjum, zazwyczaj w roku uruchomienia pierwszej klasy maturalnej. Prawnie - de iure - członkostwo przysługuje wszystkim wiekowym szkołom, de facto – faktycznie zależy od udziału w pracach Stowarzyszenia i płacenia składek. Najczęściej dyrektor, a nie wola nauczycieli i wychowanków decyduje o udziale danej szkoły w pracach Stowarzyszenia. Pozyskiwanie delegatów ze szkół na Ziemiach Zachodnich postępuje powoli, w miarę kształtowania się świadomości przynależności tego regionu do Macierzy. W pierwszym okresie działalności w Stowarzyszenia swoje zdanie chcieli narzucić delegaci ze szkół z około stuletnim rodowodem, nie znający się na skomplikowanym charakterze wielowiekowego szkolnictwa w dorzeczu Odry i Wisły. Taki  charakter, przeczący założeniom nauki, nosi wydana pod szyldem organizacji publikacja pt. Najstarsze Szkoły w Polsce, Siedlce 2006, ss.96, w której prezes nie mógł skorygować błędów adiustacyjnych i merytorycznych, złożony chorobą (zawał serca, koronografia).

Utrwalono w niej pokutujące wśród monografistów w historiografii polskiej i niemieckiej snobistyczne przypisywanie sobie starszeństwa szkół  z tytułu roku założenia, m. in. przez licea w Płocku 1180 rok, Sieradzu 1260, Poznaniu 1303, Chełmnie 1473 i inne czy przez historyków niemieckich gloryfikowane gimnazja we Wrocławiu (św. Marii Magdaleny 1266 - II LO, św. Elżbiety 1293 - I LO) czy w Legnicy (1309). Wszystkie są datowane od powołania w tych miejscowościach szkół elementarnych, a nie po reorganizacji i podniesieniu do stopnia szkół średnich czy choćby półśrednich. Opracowując syntezy szkół prezes bierze pod uwagę ich dorobek, osiągnięcia wybitnych nauczycieli i znakomitych wychowanków, uwzględnianych w encyklopediach i słownikach biograficznych krajowych i międzynarodowych. Pierwszego podsumowania  wiekowych średnich szkół polskich dokonał w artykule  Wkład wychowanków do nauki i kultury polskiej, ku chwale Ojczyzny zamieszczonym w Księdze Jubileuszowej Liceum Konarskiego w Rzeszowie, Rzeszów 2008 r., s. 171-179.

Skomplikowany był charakter szkoły średniej. Jego pojęcia nie znajdzie czytelnik w encyklopedycznych wydawnictwach polskich. Szkoły, pomijając ich pierwotne formy w czasach antycznych,  w pierwszym stadium w okresie średniowiecza były szkołami elementarnymi (trywialnymi), klasztornymi i parafialnymi. Te ostatnie Kościół na IV Soborze Laterańskim w 1215  r. polecił tworzyć bogatszym proboszczom i utrzymywać nauczyciela gramatyki. Uczono w nich chłopców czytania, pisania, rachowania i posług kościelnych w języku rodzimym z elementami łaciny. W tym samym okresie doszło do powstania pierwszych uniwersytetów, kształcących księży, prawników, medyków i nauczycieli dla potrzeb Kościoła, państwa i społeczeństwa. Z racji prowadzenia w nich wykładów w języku łacińskim, powołano dla kandydatów na studia, a przede wszystkim do stanu kapłańskiego, szkoły kapitulne, katedralne, z rozszerzonym programem nauki w trivium i quadrivium w tymże języku wykładowym. Nie były to szkoły średnie, ale jej zalążki, obsługiwane najczęściej przez dwóch nauczycieli. Dopiero ulepszony system kształcenia uczniów zapoczątkowali Bracia Wspólnego Życia w Niderlandach w XV w. Rzadkie ich formy stanowiły szkoły partykularne  w Księstwie Pomorskim i w Prusach Książęcych (m. in. Kołobrzeg, Kętrzyn, Ełk), traktowane w następnych wiekach jako progimnazja, przy niskim poziomie ówczesnej nauki na uczelniach dające wstęp na uniwersytety, podniesione do rangi pełnych gimnazjów dopiero w XIX w.  Podstawową formę szkoły średniej w Europie stworzył Jan Sturm w Gimnazjum w Strasburgu w 1535 r., poprzez wprowadzenie systemu  klasowo-lekcyjnego i egzaminów promocyjnych do następnej klasy na koniec roku szkolnego, prowadzenie zajęć w języku łacińskim z zakresu humanistycznych treści nauczania, opartych na kulturze antycznej i chrześcijańskiej. Placówki te od XVI do XVIII w. włącznie przybrały  nazwę gimnazjów, szkół łacińskich - Schola latina, w krajach niemieckich zwanych szkołami uczonymi – Gelehrte Schulen. Na ziemiach polskich ich odpowiednikami stały się wyżej zorganizowane kolonie Akademii Krakowskiej oraz szkoły - kolegia prowadzone przez zakony jezuitów, pijarów, rzadko inne. Placówki te na podbudowie szkół elementarnych składały się najczęściej z 5-6 klas, o zwiększonej obsadzie kadrowej 4-8 nauczycieli. Niektóre z tych gimnazjów  w państewkach niemieckich przekształciły  się w pełne uniwersytety, składające się w Europie od średniowiecza do XIX w. z Wydziałów: Teologicznego, Prawniczego i Medycznego oraz Filozoficznego (I stopień - baccalalarius), stanowiącego podbudowę pod wszystkie trzy pierwsze i równocześnie kształcącego na wyższym poziomie nauczycieli (magister). Niektóre z tych gimnazjów, w najwyższych klasach przeważnie o dwurocznym cyklu nauki, przybrały charakter  zakładów półuniwersyteckich,  tzw. gimnazjów akademickich (innowiercze w Elblągu 1535, Gdańsku 1558 i Toruniu 1568). Taki charakter posiadały też niektóre ośrodki jezuickie i pijarskie, w których kształcono duchownych, nauczycieli i muzyków (konserwatoria powołano w połowie XIX w.), u jezuitów w Klagenfurcie (Austria) też medyków. W pełne szkoły średnie, w pojęciu dzisiejszym, placówki te przekształciły się w epoce oświecenia tj. w połowie XVIII w.,  pod wpływem rozwoju nauki, wprowadzając do zajęć  przedmioty ścisłe i przyrodnicze oraz języki nowożytne (francuski, niemiecki, włoski). Oddzielenie szkół średnich od wyższych i ujednolicenie ich programu kształcenia z odpowiednim przygotowaniem na studia wyższe zapoczątkowane zostało w Prusach rozporządzeniem władz oświatowych z 23.XII.1789 r., nakazującym wprowadzenie egzaminu maturalnego. W Królestwie Polskim abiturientów objęto egzaminem dojrzałości w 1813 r., w Galicji,  po reorganizacji gimnazjów, w 1849 r. Równocześnie w krajach europejskich na przełomie XVIII i XIX w. zreorganizowano uniwersytety. Wydział Filozoficzny podniesiono do rangi Wydziału Teologicznego, Prawniczego i Medycznego, kształcąc w nim z zakresu dwóch – trzech specjalności filologów, historyków, nauczycieli przedmiotów ścisłych (matematyka) i przyrodniczych (geografia, biologia, fizyka, chemia), po obronie pracy,  obdarzając tytułem doctor artium liberalium – doktór sztuk wyzwolonych lub dr philosophiae. Z braku nauczycieli ustawodawstwo polskie wprowadziło w 1926 r. przepisy o kształceniu fachowców w uniwersytetach z zakresu jednej specjalności z przyznawanym po obronie tytułem magister, na pozostałych uczelniach z tytułem inżynier lub magister inżynier. Gimnazja, w wyższych klasach w niektórych krajach europejskich zwane też licea, przyjęły w XIX w. neohumanistyczny program nauczania z wyeksponowaniem języka, literatury i historii rodzimej i zachowały w większości uprawnienia do kształcenia młodzieży na uniwersytety. Kandydatów dla pozostałych uczelni technicznych i przyrodniczych, wraz z zapotrzebowaniem rozwijającego się przemysłu, przysposabiały nowo zakładane szkoły i gimnazja realne z rozszerzonym programem z przedmiotów ścisłych i przyrodniczych i wprowadzonymi językami nowożytnymi (francuski, angielski), bez nauki greki, w niektórych typach z ograniczoną łaciną. Potrzeby rozwijającej się gospodarki zmusiły też rządy do wprowadzenia obowiązkowej nauki dla dzieci w szkolnictwie ludowym i następnie podniesienia w nich poziomu wiedzy wobec zapotrzebowania na kwalifikowanych robotników (do rzędu 4 klas od 1873 r. w zaborze pruskim i austriackim), z wyjątkiem  ziem Królestwa Polskiego i Rosji, gdzie pozostały szkoły elementarne – dwuklasowe. Uboczną formą wyższego wykształcenia od szkół ludowych stały się w XIX w. szkoły zawodowe i nie dające przygotowania fachowego szkoły mieszczańskie, w krajach niemieckich (Bürgerschulen) i wyższe szkoły podstawowe przeważnie żeńskie (höhere Mädchenschulen), w Galicji Szkoły Wydziałowe, w Królestwie przekształcające się z pensjonatów na szkoły półśrednie. Wszystkie wówczas nie były uznawane za szkoły średnie, bo za takowe uchodziły tylko zakłady z maturą - męskie, uprawniające do studiów uniwersyteckich. W ramach emancypacji kobiet powołano z końcem XIX w. pierwsze gimnazja żeńskie z maturą (Praga 1891, Wiedeń 1892, Kraków i Lwów im. Strzałkowskiej 1898) i na początku XX w. dopuszczono dziewczęta do studiów na uczelniach.

W przyjmowaniu szkół na członków Stowarzyszenia (w Statucie wymagane powyżej 100 lat działalności) może budzić wątpliwości kwestia ciągłości nauki w danej placówce oświatowej i sprawa stopnia organizacyjnego. Czy zaliczyć dany zakład oświatowy ze względu na poziom nauczania do szkoły średniej ? Zważywszy, że wieloletnie przerwy w nauce spowodowane były już to sukcesywnymi wojnami, epidemiami lub dyskryminującymi pociągnięciami po rozbiorach państw zaborczych a nawet władz PRL, też likwidujących wiele zasłużonych zakładów oświatowych, w Stowarzyszeniu pominięto te niedociągnięcia ze względu na kulturotwórczą rolę tych szkół w mieście i regionie w ciągu wieków. W poczet szkół średnich zaliczono zostały też szkoły uczone, progimnazja, bowiem w czasach nowożytnych, ich absolwenci z Ziemi Lubuskiej, Mazur i Prus uzyskiwali immatrykulacje na tamtejsze uczelnie (Frankfurt nad Odrą, założony Uniwersytet w 1510 r., Królewiec – Königsberg w 1542 r.). Nie uwzględniono w rejestrze Stowarzyszenia szkół mieszczańskich (Bürgerschulen) i seminariów pedagogicznych, funkcjonujących od przełomu XVIIII/XIX w – nie dających wstępu na uniwersytety, pominięto efemerycznie działające szkoły w czasach nowożytnych nie posiadające później i współcześnie ich kontynuatorów np. Gimnazjum Trozendorfa w Złotoryi, Gimnazjum Akademickie Schönaich’ów w Bytomiu nad Odrą 1609-1629, Akademię Rakowską 1602-38, szkołę jezuicką-progimnazjum w Reszlu 1635-1945, podobnie w Międzyrzeczu, itp. Już tymi kilkoma problemami: definicją,  genezą powstania szkół średnich, ich kryteriami i ewolucją pojęcia (progimnazja, gimnazja, szkoły realne, od XIX w. z maturą) prezes wprowadził czytelnika w arkana badań nad skomplikowanym ustrojem szkolnictwa średniego ogólnokształcącego w ciągu wieków. W Stowarzyszeniu nie zapomniano o młodym, zróżnicowanym szkolnictwie zawodowym, które powstało w XIX w. i w wybranych, reprezentatywnych jednostkach wprowadzone zostało w orbitę członków Stowarzyszenia i opracowań o tych edukacyjnych zakładach.

Sporządzenie syntezy dziejów każdej z wielowiekowych szkół średnich w dorzeczu Odry i Wisły to praca kilkuletnia, rzędu dysertacji doktorskiej czy habilitacyjnej. Wymaga odnalezienia i rozszyfrowania źródeł przy dobrej znajomości paleografii oraz opracowań w języku niemieckim, łacińskim i rosyjskim, rozeznania w zakonnym ustawodawstwie szkolnym (jezuitów, pijarów), w rozporządzeniach oświatowych rządów Austrii, Prus, Rosji i Polski. To praca dla kilkunastu osób, bowiem wiele szkół nie zna swojej przeszłości, na ziemiach Królestwa Polskiego najczęściej sprzed rewolucji 1905 r., na  Ziemiach Zachodnich rodowodu swojej poprzedniczki sprzed 1945 r. z wyjątkiem I LO w Kłodzku i Kołobrzegu. Uczelnie, zwłaszcza Wyższe Szkoły Pedagogiczne, zajmujące się problematyką szkół podstawowych i ograniczoną tematyką wychowania, nie przygotowały swoich absolwentów do napisania monografii szkół w których pracują.  Mimo poświęcania całych dni na opracowanie syntez dziejów poszczególnych placówek edukacyjnych, prezes w ciągu 9 lat zdążył zredagować ponad 60 ich historii,  pozostało mu jeszcze zbadanie i zwięzłe zredagowanie dziejów około 30  placówek edukacyjnych. Syntezy te, wielkości 10-40 stron, formatu A4 dla każdej szkoły, ujmują  ich dzieje w logiczny i porównawczy sposób w sześciu rozdziałach: 1.Organizacja szkoły, 2. Baza szkolna, 3. Nauczanie, 4. Wychowanie, 5. Nauczyciele, 6. Uczniowie. W ramach organizacji ujęto zagadnienia: fundacja szkoły, zmieniające się nazwy, stopień organizacyjny (typ szkoły, ilość lat nauki, realizowany program nauczania, czas zajęć, ferie, podporządkowanie władzom przełożonym – religijnym i oświatowym), podstawy finansowe i koszty utrzymania szkoły, cena kształcenia jednego ucznia, personel administracyjno-porządkowy, organizacje wspierające szkołę. W rozdziale drugim omówiono, pomijaną zazwyczaj w monografiach szkolnych, zabytkową architekturę szkolną, sakralną (kościoły – ośrodki wychowania religijnego), stan wykorzystywanych pomocy szkolnych, księgozbiór biblioteczny, często zasilający miejscowe biblioteki publiczne, naukowe i uczelniane, nadto rzadko związane ze szkołą apteki i drukarnie zakonne. W trzecim rozdziale przedstawiono proces kształcenia uczniów, realizację zmieniających się programów nauczania (treści i przedmiotów), wykazy rzadko przytaczanych podręczników, efekty kształcenia (procent promowanych uczniów, ilość absolwentów dostających się na odpowiednie kierunki studiów, ilość olimpijczyków itp.). W czwartym rozdziale uwzględniano pomijane w PRL wychowanie obywatelsko-patriotyczne (w tym organizacje młodzieżowe), religijne (nauka, praktyki, stowarzyszenia), dyscyplinarno-moralne, artystyczne (teatr konwiktowy, muzyka, plastyka) i fizyczno-zdrowotne. W kolejnym rozdziale starano się scharakteryzować nauczycieli (kwalifikacje, tytuły, wymiar godzin pracy, uposażenie, ilość uczących), wydobyć zasługi wybitnych pedagogów (pisarzy, naukowców – nieraz powoływanych na wyższe uczelnie, .budowniczych i założycieli nowych szkół, twórców organizacji społeczno-kuturalnych i naukowych w regionie, artystów, kompozytorów, jednostki awansowane na: kuratorów, ministrów, posłów, burmistrzów i przede wszystkim nauczycieli - wybornych dydaktyków w skali kraju, zapewniających uczniom zwycięstwo w konkursach krajowych i międzynarodowych, wychowujących laureatów i finalistów olimpiad i  zapewniającym wychowankom sukcesy w życiu zawodowym. Ostatni rozdział poświęcono w pierwszej części uczniom stanowiącym podmiot szkoły (ilość, pochodzenie społeczne, narodowe, terytorialne), przyznawane stypendia i zapomogi, opłaty za naukę, warunki pobytu na stancjach, w bursach i internatach, życie uczniowskie; w drugiej – uczniom, pojawiającym się w postaci znakomitych wychowanków, ujętych według jednolitych kryteriów dla wszystkich szkół – życiorysach zawartych w słownikach bibliograficznych ogólnych i specjalistycznych oraz encyklopediach ogólnych i lokalnych. Wszystkie rozdziały o każdej szkole poprzedzono krótką notką o mieście w którym się znajduje omawiana placówka edukacyjna, a podsumowano na zakończenie spisem literatury poświęconej omawianemu zakładowi. „Album szkół” na wstępie poprzedzi przedmowa, wykaz wykorzystanych opracowań  ogólnooświatowych i encyklopedycznych oraz skróty powtarzających się nazw. Na końcu publikacji planuje się podanie indeksu osób i miejscowości zawartych w wydawnictwie. Ilustracje, jak starczy pieniędzy w części kolorowe, dotyczące historii każdej szkoły starać się będziemy dopasowywać proporcjonalnie do poszczególnych tematycznych rozdziałów, w sumie od kilku do kilkunastu, i to z oddaniem wiekowego charakteru tych szkół. Stąd prosimy Dyrekcje o wcześniejsze przygotowanie propozycji doboru fotografii dla swojej szkoły oraz zabezpieczenie środków  na wydawnictwo.

Celem rzetelniejszego oddania treści poprzez ilustracje, osobom prowadzącym ich dobór dla danej placówki oświatowej przypominamy, że przy notce charakteryzującej miasto, w którym położona jest szkoła, winna się znaleźć jego panorama z XVI-XVIII w.  W rozdziale I –  organizację szkoły powinien w fotografii odzwierciedlać akt fundacyjny szkoły i portret założyciela-fundatora lub fundatorów szkoły (ratusz w przypadku długoletniego utrzymania szkoły przez miasto), w razie ich  braku podobizna długoletniego patrona szkoły, nadto dokumenty świadczące organizacji szkoły: najstarsza odbitka pieczęci, podobnie katalog, najstarsze drukowane sprawozdanie szkolne (Programme, Berichte, Juventus). W rozdziale II-Baza szkolna, winny się znaleźć: rzut parteru i fotografia frontonu szkoły starej (-ych) i współczesnej, nadto zabytkowe detale wnętrza, polichromia, rzeźby, galeria portretów, wystrój zabytkowej auli, niekiedy z witrażami w oknach, ciekawe zbiory w gabinetach szkolnych, foto starej biblioteki, apteki, drukarni. Rozdział III – Nauczanie, powinien oddawać ten proces poprzez strony tytułowe starych, wartościowych podręczników, zwłaszcza napisanych przez nauczycieli danej szkoły, nadto najstarsze świadectwo, najstarszy katalog, protokół pierwszej matury, medale za naukę, itp.  Rozdział IV – Wychowanie winien odzwierciedlać: wychowanie obywatelsko-patriotyczne poprzez sztandary szkolne, tablice pamięci poległych bohaterów szkolnych, symbole organizacji itp.; wychowanie religijne -oddawać poprzez zdjęcie frontonu i wnętrza kościoła  miejsca praktyk wyznaniowych; wychowanie moralno - dyscyplinarne poprzez winiety regulaminów kar i nagród, przedmioty egzekucyjne, oceny, nagrody; wychowanie artystyczne - poprzez afisze teatralne, strony tytułowe sztuk granych przez teatr konwiktowy, zdjęcia zespołów muzycznych; wychowanie fizyczne, zdrowotne i wycieczki można oddać poprzez przedstawienie na boiskach i w salach gimnastycznych różnych uprawianych przez uczniów dyscyplin sportowych, mistrzów w zawodach krajowych i międzynarodowych, zabiegi  w gabinetach lekarskich i dentystycznych w szkole, unikalne wycieczki. W rozdziale V-Nauczyciele winno znaleźć się  od jednego do kilku zdjęć wybitnych  rektorów-dyrektorów i nauczycieli,  ewentualnie stare legitymacje, podręczniki i książki przez nich napisane, rzadko zdjęcia grupowe, bo na małej fotografii będą nieczytelne. Ostatni VI rozdział o uczniach – może  przytaczać zdjęcia grupowe uczniów w mundurkach szkolnych, dawne tableau,  kilka zdjęć najwybitniejszych absolwentów, medale ze zjazdu jubileuszowego szkoły lub tablicę pamiątkową, winietę najlepszego opracowania o szkole, najwyższe odznaczenie przyznane dla szkoły.

Placówki edukacyjne, których nauczyciele po 1945 r. nie opublikowali żadnej rozprawy czy wydali książki mogą to uzupełnić poprzez wydrukowanie przez Dyrekcję parostronicowego, rocznego Sprawozdania szkolnego L.O. za rok szk. 2009/2010  z uwzględnieniem  spisu nauczycieli (Nazwisko i imię, rok urodzenia, ukończone studia, tytuł, specjalność uczelnia, ilość lat pracy, w tym w danej szkole) i uczniów (klasa, rok urodzenia, imię ojca, zawód), a we wstępie zamieszczą parostronicowe artykuły o powojennej szkole, według powyżej sześciu podanych schematów np. dyrektor o organizacji placówki, zastępca – o budynku szkolnym, (fachowo, tak jak to czynią historycy sztuki),  inni o pozostałych zagadnieniach,  według  schematu podanego powyżej.

Jak już wcześniej zaznaczono, podstawowym kryterium naukowym oceny dorobku szkoły jest nie data jej powstania, lecz osiągnięcia jej wybitnych pedagogów i sukcesy znakomitych wychowanków. Z dotychczasowych badań wynika, że na przełomie XVI/XVII w. najwyższy poziom prezentowało grono nauczycielskie najstarszego kolegium jezuickiego w Braniewie (założone przez kardynała Hozjusza w 1565 r.), zasilane kadrą wykładowców z dwu miejscowych seminariów duchownych: Papieskiego (1578-1802) i Diecezjalnego, rozdwojonego po 1945 r. na niemieckie w  Westfalii i polskie w Olsztynie. W XVII-XVIII w. najlepszym gronem pedagogicznym dysponowało Gimnazjum Akademickie w Gdańsku, posiadające wybitnych profesorów prawników, matematyków i medyków (Beniamin Grodeck, Michał Hanow, Bartłomiej Keckermann, Jakub Teodor Klein, Henryk Kühn, Gottfryd Lengnich, Jerzy Seger, Jan Schul-Szulecki), którzy w dziedzinie medycyny (znali krwioobieg - W. Harvey z 1628 r.) wyprzedzali doświadczeniami o 150 lat uczonych Akademii Krakowskiej. W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XVIII w. taką rolę spełniało grono nauczycieli kolegium rzeszowskiego, którego pięciu pedagogów-pijarów (Onufry Kopczyński, Antoni Popławski, Kajetan i Wincenty  Skrzetuscy oraz Ignacy Zaborowski) napisało 14 na 30 podręczników wprowadzonych do szkół przez Komisję Edukacji Narodowej, pierwsze ministerstwo oświaty w Europie. Warto przypomnieć, że w tym czasie w tej szkole  uczyli jeszcze przygotowujący reformę oświaty i naprawy Rzeczpospolitej ks. Stanisław Konarski (1700-1773)  i Józef Herman Osiński (1738-1802)– nestor fizyków polskich. Nauczyciele kolegium pijarskiego (1652-1832) i Collegium Nobilium (1740-1832) w Warszawie tworzyli najbardziej wartościowy zespół na przełomie XVIII/XIX w. (Szymon Bielski, Patrycy Przeczytański, Wojciech Szwejkowski, Edward Czarnecki - rektor Collegium Vetus, Kajetan Kamieński - rektor konwiktu żoliborskiego, Jan Gwalbert Bystrzycki, Antoni Dąbrowski). W połowie XIX w., w okresie odwilży politycznej dla Polaków pod zaborem pruskim, doborowym zespołem nauczycieli wyróżniało się Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Uczyli w nim: Władysław Nehring - późniejszy slawista na uniwersytecie wrocławskim, Antoni Małecki – latynista i polonista, później prof. UJ, Józef Muczkowski i Antoni Popliński - autorzy popularnych podręczników, i krótko edukujący młodzież  wychowanek szkoły Hipolit Cegielski – twórca Bazaru i zakładów przemysłowych jego imienia. W okresie autonomii Galicji (1868-1918) wybitnych wykładowców, później profesorów uniwersyteckich, posiadało Gimnazjum św. Anny, obecnie im. Nowodworskiego w Krakowie, w którym edukowali młodzież między innymi: Kazimierz Nitsch – wybitny językoznawca, Ludwik Piotrowicz - najlepszy znawca dziejów Rzymu, Antoni Małecki - autor popularnej Gramatyki języka polskiego, wszyscy zajmujący później katedry w Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, nadto szereg doktorów, autorów podręczników szkolnych. W okresie międzywojennym znakomity skład profesorów, później uniwersyteckich, miało stare I Gimnazjum w Toruniu Roman Ingarden, światowej sławy filozof i estetyk, prof. UJK we Lwowie i UJ; Stanisław Tync, historyk, wykładowca uniwersytecki w Krakowie, Poznaniu i po 1945 r. we Wrocławiu; Władysław Kowalenko, później prof. na Uniwersytecie w Poznaniu, rektor Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie 1945-50, Bronisław Moron, polonista 1935-50, następnie profesor na wspomnianej uczelni w Sopocie. Współcześnie najlepiej kwalifikowaną kadrą w Polsce dysponuje Katolickie Liceum Ogólnokształcące im. ks. Stanisława Konarskiego Zakonu Pijarów w Krakowie, zatrudniające w roku szkolnym 1993/94 dwu nauczycieli z tytułem dra habilitowanego (dr hab. Tadeusz Gadacz, filozof, obecnie prof. w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i dr hab. Zbigniew Długosz, geograf) i sześciu z tytułem dra. Natomiast konkurencyjne „Collegium Marianum” - Liceum Katolickie im. Jana Pawła II w Pelplinie w składzie grona nauczycielskiego posiada też nauczycieli akademickich z miejscowego Seminarium Duchownego, a są nimi dwaj nauczyciele z tytułem dr, 1 z cenzusem dr hab. i 1 z tytułem prof. dr hab., a jest nim ks. Jan Bernard Szlaga – biskup chełmiński, uczący języka greckiego. Czy ta współczesna wysoko kwalifikowana kadra pedagogiczna gwarantuje sukcesy w wychowaniu wybitnych uczniów, czas pokaże.

Jeżeli chodzi o przeszłość, to wyniki badań wskazują, że talent pedagogiczny wybitnych profesorów i klimat danej szkoły wpłynął na wychowanie uzdolnionych, wybitnych jednostek. Stąd I Liceum Ogólnokształcące w Kielcach chlubi się, iż wykształciło znakomitych pisarzy (Adolf Dygasiński, Aleksander Świętochowski,  Bolesław Prus, Stefan Żeromski, Gustaw Herling-Grudziński), Liceum w Bochni szczyci, że wychowało kilku znakomitych historyków (ks. Jan Fijałek, Franciszek Bujak, Roman Grodecki, Jan Ptaśnik, Ludwik Piotrowicz), I Liceum w Nowym Sączu chwali wyedukowaniem przedniej miary geografów (Józef Flis, Eugeniusz Romer- najwybitniejszy polski kartograf, Józef Wąsowicz, Julian Lambor-hydrolog), zaś rzeszowskie I Liceum dumne jest  z wychowania z wszystkich szkół w kraju największej ilości mężów stanu, polityków i wojskowych, w tym 15 hetmanów i generałów (pretendentów do tronu, hetmanów: Jerzy S. Lubomirski, Hieronim Lubomirski, gen. Władysław Sikorski - dwukrotny premier i Naczelny Wódz), 3 premierów, 15 ministrów, 58 posłów i senatorów .Po 12 generałów mają I LO w Tarnowie i I LO w Krakowie, po 9 – Liceum Marii Magdaleny w Poznaniu i I LO w Przemyślu.  Ta sama rzeszowska placówka przysłużyła się Kościołowi, edukując 1 świętego (rektor UJ i bp przemyski Józef S. Pelczar), 3 błogosławionych, 7 biskupów i 31 teologów - profesorów wyższych uczelni, podczas gdy rywalizujące  I LO w Kaliszu wychowało 12 biskupów i arcybiskupów ale tylko 10 teologów, zaś podobnie Liceum MM w Poznaniu 1 błogosławionego, 9 biskupów i około 10 teologów. Okres niewoli nie sprzyjał osiągnięciom polskich uczonych. Stąd z wyjątkiem Marii Skłodowskiej–Curie (1867-1934), fizyka i chemika, uczennicy obecnego X Liceum Ogólnokształcącego w Warszawie, dwukrotnej laureatki Nobla za badania nad promieniotwórczością, nagrodę tę otrzymało kilku wychowanków gimnazjów niemieckich: w Gdańsku - Günter Grass (ur. 1927 r.), pisarz, syn Niemca i polskiej Kaszubki; w Kętrzynie - Wilhelm Wien (1864-1928), fizyk, za prace dotyczące promieniowania kanalikowego i termicznego; w Legnicy - Gerhard Domagh (1895-64), niem. patolog i mikrobiolog, prof. uniw. w Münster, odkrył przeciwbakteryjne działanie sulfonamidów (prontosil), prowadził badania nad chemoterapią gruźlicy;  we Wrocławiu z gimnazjum św. Elżbiety - Fritz Haber 1868-1934, chemik, opracował metodę syntezy amoniaku; z gimnazjum Marii Magdaleny - Paul Ehrlich (1854-1915, matura 1872), lekarz, bakteriolog, chemik, stworzył podstawy nowoczesnej chemioterapii i immunologii, wynalazł pierwsze skuteczne leki przeciw kile – salwarsan (wspólnie z S. Hatą) i acetarsol, nagroda Nobla 1908.

Na podstawie biogramów wybitnych mężów stanu, polityków (królów, premierów, ministrów, senatorów i posłów, hetmanów i generałów), znakomitych duchownych (świętych, błogosławionych biskupów i teologów), wybitnych uczonych (rektorów, dziekanów i samodzielnych pracowników nauki na uczelniach), cenionych przywódców samorządów, kierowników resortów w administracji i wymiarze sprawiedliwości, zasłużonych pedagogów, lekarzy, działaczy gospodarczych, plejady artystów: pisarzy, aktorów, muzyków, plastyków, kompozytorów, architektów omówionych w Polskim Słowniku Biograficznym (44 tomy), słownikach regionalnych,  m. in. Wielkopolski; Pomorza, Warmii i Mazur, encyklopediach miast i hasłowych (Wrocławia, Poznania, Rzeszowa, Kościoła, Jezuicka, wojskowości, muzyki, literatury – Korbut, i innych.) ukazano najwybitniejszych nauczycieli i wychowanków szkół polskich i poniemieckich na Ziemiach Zachodnich. W tym rankingu ilości znakomitych wychowanków bryluje I Liceum Ogólnokształcące im. B. Nowodworskiego w Krakowie (forowane przez redaktorów wychodzącego tamże PSB – według niego ok. 290 wychowanków), założone w 1588 r., przed Liceum Marii Magdaleny w Poznaniu (235 abiturientów), uruchomione w 1519 r. jako Akademia Lubrańskiego i połączone z tamtejszym kolegium jezuickim (1573-1773), przed I Liceum Ogólnokształcącym w Rzeszowie (135 absolwentów), otwartym w 1658 r. W dalszej kolejności plasują się I Liceum Ogólnokształcące im St. Staszica w Lublinie – ok. 110 wychowanków, uruchomione w 1582 r. i  I LO im. Brodzińskiego w Tarnowie - 109 absolwentów, założone w1756 r. Na szóstym miejscu sklasyfikowanych zostało 106 wychowanków kolegium pijarskiego 1652-1832, Collegium Nobilium SchP 1740-1832 i ich spadkobiercy Szkoły Realnej w Warszawie 1833-1915. Dalszą grupę tych wybitnych szkół, o sporej ilości znakomitych wychowanków, tworzą stare licea w Kaliszu, Kielcach, Nowym Sączu, Piotrkowie Trybunalskim, Płocku, Przemyślu i Radomiu (IV im. Chałubińskiego). Za nimi pozostają gimnazja-licea o starej tradycji w Elblągu (II LO), Gdańsku, Toruniu, najstarsze jezuickie w Braniewie czy z niemieckim rodowodem wrocławskie: protestanckie św. Elżbiety i św. Magdaleny (obecne I i II LO) oraz katolickie, eksjezuickie św. Macieja, o największej liczbie uczących się Polaków w XIX w., któremu trudno przypisać sukcesora, bo do jego budynków po wojnie wprowadziło się Ossolineum ze Lwowa.

Jak wielkie osiągnięcie w układzie międzynarodowym te szkoły przedstawiają damy porównanie z dziedziny generalicji i mężów stanu. Najstarsza w Austrii szkoła średnia -Bundesgymnasium w Klagenfurcie, założona w 1552 r., wychowała dotąd tylko jednego polityka (Josef Klaus, kanclerz Austrii w latach 1964-70), zaś rzeszowskie gimnazjum za 150 lat niewoli austriackiej dało temu krajowi 1 prezesa gabinetu (Alfred Józef hr. Potocki), trzech ministrów (dwukrotnie A. hr. Potocki, Stanisław Jerzy Madeyski, Adam Jędrzejowicz) i generał audytora, kanclerza Najwyższego Sądu Wojskowego w Wiedniu (Edward Gedl). I LO im. Nowodworskiego w Krakowie wychowało 12 generałów, w tym króla Jana III Sobieskiego,  marszałka Michała Rolę Żymierskiego oraz prezesa gabinetu austriackiego Kazimierza Badeniego, ministrów i posłów dochowało się paru. Z 12 generałami-wychowankami, niższych nieco rangą i zasługami,  ustępuje poprzednim zakładom edukacyjnym I LO w Tarnowie, podobnie z 9 generałami I LO w Przemyślu, natomiast wspomniane poznańskie Liceum przy 9 generałach, służących w armiach obcych państw w XIX w., wyedukowało kilku wybitnych polityków (Witold Korytowski, Cyryl Ratajski, Wojciech Trąmpczyński). Na uwagę w tej proweniencji zasługuje jeszcze liceum w Łowiczu z 7 przedstawicielami generalicji, w tym jednym narodowości rosyjskiej, bowiem Anton Denikin, zrodzony z matki Polki przyjął obywatelstwo ojca. Jak rzadkie zjawisko stanowi wyedukowanie w szkole polityka, przytoczę jeszcze fakt, że w kolegium niemieckich jezuitów w Nysie pobierał nauki Michał Korybut Wiśniowiecki, przyszly król polski, w Lesznie kształcił się Stanisław August Poniatowski, w Braniewie edukował  Robert Hindenburg, ojciec Paula, późniejszego feldmarszałka i prezydenta Rzeszy, zaś w gimnazjum w Chełmnie Kurt Schumacher, póżniejszy przewodniczący Bundestagu, najwybitniejszy polityk niemiecki po II wojnie światowej (obok kanclerza Konrada Adenauera). Z żyjących mężów stanu trzeba jeszcze przypomnieć, że w starym gimnazjum, obecnie I LO w Gdańsku,  pobierał naukę aktualny premier III RP - Donald Tusk.

 

ZJAZDY STOWARZYSZENIA

 

Nr

Data

Miejscowość

Organizator

Temat

I

10 XII 1973

Warszawa

Technikum Kolejowe

Wpływ KEN na rozwój szkolnictwa w Polsce.

II

15-16 II 1991

Skarżysko-Kamienna

Działacze oświatowi

Uchwalenie prowizorycznego Statutu.

III

8 V 1992

Warszawa

Zespół Szkół Mechanicznych im. St. Konarskiego Nr 23

Wykorzystanie historii i tradycji szkoły w pracy  dydaktycznej i wychowawczej.

 

IV

11-12 VI 1993

Rzeszów

I Liceum  Ogólnokształcące im. St. Konarskiego w Rzeszowie

Miejsce monografii starych szkół w historiografii polskiej nauki, oświaty i wychowania. Wpływ tradycji starych szkół  na kształtowanie patriotycznych i obywatelskich postaw wychowanków.

V

13-14 XII 1997

Kraków

I L. O. im. B. Nowodworskiego

Miejsce stowarzyszenia w nauce i oświacie polskiej.

VI

18-19 IV 1998

Łódź

Zespół Szkół Techniczno-Przemysłowych

Rola filmu szkolnego, kaset video i dyskietek w życiu współczesnej szkoły.

VII

27-28 XI 1998

Kielce

I L. O. im. St. Żeromskiego

Rola gazetki i wydawnictw szkolnych.

VIII

17-18 IV 1999

Łowicz

I L.O. im. J. Chełmońskiego

Rola budynku szkolnego jako obiektu architektonicznego i dydaktycznego w procesie edukacyjnym.

 

IX

4-5   XII  1999

Płock

I L. O. im. St. Małachowskiego

Regulamin w wychowaniu młodzieży.

X

5-6 V   2000

Gniezno

I L. O. im. B. Chrobrego

Wkład szkoły w rozwój bytu narodowego.

XI

14-15 IX 2000

Lubawa

Zespół Szkół

Rekreacja w procesie wychowawczym i dydaktycznym szkoły.

XII

15-16 VI 2001

Zakopane

Zespół Szkół Zawodowych nr 2, Lic. Sztuk Plastycznych im. A. Kenara i Zespół Szkół Budowlanych

Wychowanie kulturalno-artystyczne młodzieży dawniej a dziś. Sprawozdanie prezesa ustępującego Zarządu. Dyskusja i uchwalenie nowego Statutu.

XIII

28-29 IX 2001

Pszczyna i Bielsko

I L. O. i ZSZ

Ilustracje w wydawnictwach szkolnych odbiciem dorobku szkół.

XIV

25-26 IV2002

Toruń

I L. O. im. M. Kopernika

Rola sponsoringu w rozwoju szkół.

XV

25-26 X 2002

Warszawa

XLII L. O. im. M. Konopnickiej

Zawirowania polskich szkół na przestrzeni dziejów.

XVI

4 – 5 IV2003

Poznań

L. O. im. Marii Magdaleny

Rola Stowarzyszenia Wychowanków w podtrzymaniu tradycji i rozwijaniu współczesnego oblicza polskiej szkoły.

 

XVII

3-4 X 2003

Bochnia

I L.O. im. Kazimierza Wielkiego

Kulturotwórcza rola nauczycieli szkoły w lokalnym środowisku dawniej i dziś.

XVIII

23-24IV2004

Trzemeszno

Zespół Szkół Gimnazjum i Liceum im. M. Kosmowskiego

Zabytki Trzemeszna i okolic. Ich rola w edukacji  młodzieży.

XIX

9-10IX2004

Chełmno

Liceum i Gimnazjum Chełmińskie

Rola współpracy międzynarodowej w kształtowaniu współczesnego oblicza  polskiej szkoły. Sprawozdanie i wybory Zarządu.

XX

1-2IV2005

Lublin

Zespół Szkół Ekonomicznych im.  A. i J. Vetterów

Szkoła zawodowa, potrzeba czy przypadek ? Pomoce naukowe źródłem postępu w nauczaniu w ciągu wieków.

XXI

21-24IX2005

Kłodzko

I Liceum Ogólnokształcące im. B. Chrobrego

Wkład Macierzy w zintegrowanie średniego szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych 1945-2005.

XXII

21-22VI2006

Nakło n/N

I Liceum Ogólnokształcące im. B. Krzywoustego

Kształtowanie postaw moralnych uczniów w dawnej i współczesnej Polsce.

XXIII

29-30IX2006

Kołobrzeg

I Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika

Organizacja szkolnictwa na Ziemiach Odzyskanych po II wojnie światowej.

XXIV

21-22 IX2007

Łowicz

I Liceum Ogólnokształcące w Łowiczu

Stan badań i opracowań nad „Albumem szkół”. Sprawozdanie z działalności Stowarzyszenia. Wybory nowego Zarządu

XXV

4-5IV2008

Nysa

I Liceum Ogólnokształcące „Carolinum” w Nysie

Wrażliwość jezuicka na malarstwo.

XXVI

6-7VI2008

Ostrów Wlkp

I Liceum Ogólnokształcące Im. J. Kampały i W. Lipskiego

Pięć wieków wychowania fizycznego w dorzeczu Odry i Wisły.

XXVII

5-6VI2009

Pelplin

Liceum Ogólnokształcące „Collegium Marianum”

Religia i wychowanie. Przeszłość i teraźniejszość.

XXVIII

15-16X2009

Katowice

Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących nr 2

Śląska Biblioteka Naukowa i jej zbiory.

Rola księgozbiorów szkolnych.

 

 

NAJSTARSZE SZKOŁY ŚREDNIE W DORZECZU ODRY I WISŁY

Kod pocztowy

Miejscowość

Data założenia

Nazwa szkoły

Telefon

Ulica

21-500

Biała Podlaska

1628

I L. O. im. J.I. Kraszewskiego

83/3433812

ul. Kraszewskiego 1

15-063

Białystok

1803

VI LO im. Króla Zygmunta Augusta

85/7435485

ul. Warszawska 8

43-300

Bielsko-Biała

1864

Bielska Szkoła Przemysłowa

33/8228775

ul. T. Sixta 20

32-700

Bochnia

1819

I L. O. im. Króla Kazimierza W.

14/6123656

ul. Krakowska 20

14-560

Braniewo

1565

Zespół Szkół Ogólnokształcących

55/2432362

ul. Sikorskiego 15

87-300

Brodnica

1873

I Liceum Ogólnokształcące

56/4982016

ul. Lidzbarska 14

56-120

Brzeg n/O

1569

LO im. Bolesława Chrobrego

77/4163625

ul. Armii Krajowej 7

85-004

Bydgoszcz

1619

I Liceum Ogólnokształcące

52/3225808

pl. Wolności 9

22-100

Chełm

1667

L. O. im. St. Czarnieckiego

82/5653884

ul. Czarnieckiego 8

22-100

Chełmno n/W

1685

L. O. im. M. Kopernika

56/6860104

ul. Dominikańska 35

 

Chojna

1818

Zesp. Szk. Ponadgimn.

91/4142029

Ul dworcowa 3

89-600

Chojnice

1622

L. O. im. Filomatów Chojnickich

52/3974927

ul. Nowe Miasto 4

32-070

Czernichów

1859

Zespół Szkół Rolniczych

12/2702016

Gmina Czernichów 1

41-300

Dąbrowa Górn.

1842

Zesp. Szk. Zaw. Sztygarka im. Staszica

32/2622840

al. Legionów Pol. 69

39-200

Dębica

1900

Zespół Szkół Ogólnokształcących (ILO)

14/6702616

ul. Słowackiego 9

82-300

Elbląg

1535

II L. O. im. Kazimierza Jagielończyka

55/2327344

ul. Królewiecka 42

19-300

Ełk

1587/1812

I LO im. Stefana Żeromskiego

87/6103030

ul. Piłsudskiego 3

87-200

Głogów n/O

1626

I L. O. im. Bolesława Chrobrego

76/8342138

Jedności Robotn. 10

62-200

Gniezno

1863

I Liceum Ogólnokształcące

61/4264645

ul. Kostrzewskiego 3

80-855

Gdańsk

1558/1922

I L. O. im. Kopernika przy ZSO nr 3

58/3016734

Wały Piastowskie 6

 

Gliwice

1816

I LO

32/3223147

Zimna Woda 47/32

48-100

Głubczyce

1753

L.O. im. A. Mickiewicza

77/4852701

Kochanowskiego 22

66-400

Gorzów Wlkp.

1859

I L. O. im. T. Kościuszki

95/7204842

ul. Puszkina 31

38-300

Gorlice

1906

I L. O. im. M. Kromera

18/3535185

ul. M. Kromera 1

86-300

Grudziądz

1649/ 1807

I Liceum Ogólnokształcące

56/4622942

ul. Sienkiewicza 27

22-500

Hrubieszów

1806

L. O. im. St. Staszica

84/6963660

ul. 3 Maja 1

88-100

Inowrocław

1855

I Liceum Ogólnokształcące

52/3572207

ul. 1 Maja 11

37-500

Jarosław

1575/ 1868

I Liceum Ogólnokształcące

16/8769570

ul. 3 Maja 4

38-200

Jasło

1868

I L.O. im. Kr. St. Leszczyńskiego

13/4463464

ul. Czackiego 4

58-500

Jelenia Góra

1712

I Liceum Ogólnokształcące

75/7524321

ul.Kochanowskiego18

62-800

Kalisz

1584

I L. O. im. A. Asnyka

62/7573403

ul. Grodzka 1

40-592

Katowice

1839

Zespół Szkół Górniczych

32/6096020

ul. Mikołowska 131

11-400

Kętrzyn

1546/1816

I L. O. im. W. Kętrzyńskiego

89/7513237

Powstańców Warsz.2

25-033

Kielce

1724

I L. O. im. St. Żeromskiego

41/3612816

ul. Ściegiennego 15

25-900

Kielce

1904

II L. O. im. Śniadeckich

41/3687240

ul. Śniadeckich  9

57-300

Kłodzko

1597

I Liceum Ogólnokształcące

74/8672600

Wojska Polskiego 11

78-100

Kołobrzeg

158/1859

Zesp. Szkół Ogóln. im. M. Kopernika

94/3544633

ul. Łopuskiego 42-44

75-070

Koszalin

1821

I L. O.  im. St. Dubois

94/3423829

ul. KEN 1

31-045

Kraków

1588

I L.O. im. B. Nowodworskiego

12/4229679

pl. Na Groblach 9

31-120

Kraków

1834

Zesp. Szk. Mech. nr 1 im. Humberta

12/4226443

al. Mickiewicza 5

31-113

Kraków

1882

Zespół Szkół Ekonomicznych nr 1

12/4229913

ul. Kapucyńska 2

38-400

Krosno n/W

1617

I L.O. im. Kopernika

13/4320450

ul. Piotra Skargi 2

63-700

Krotoszyn

1847

I L.O. im. H. Kołłątaja

62/7253649

ul. Kołłątaja 1

82-500

Kwidzyn

1812

I LO im. W. Gembika

55/2793935

ul . Konarskiego 12

59-200

Legnica

1551

I Liceum Ogólnokształcące

76/8622758

pl. Klasztorny 7

64-100

Leszno

1555

Liceum Ogólnokształcące

65/529925?

ul. Kurpińskiego 1

59-800

Lubań

1827

Zesp. Szk. Ponadgimn. Im. A. Mick.

75/6465112

ul. Łokietka 2

14-260

Lubawa

1873

Zespół Szkół (I LO)

89/6452631

ul. Gdańska 25

20-043

Lublin

1582

im. St. Staszica

81/4411460

al. Racławickie 26

20-109

Lublin

1862

Zesp. Szkół Ekonom. im. A.J. Vetterów

81/5325313

ul. Bernardyńska 14

37-100

Łańcut

1907

I L.O. I L.O. im. H. Sienkiewicza

17/2252961

ul. Mickiewicza 3

99-400

Łowicz

1668

I L.O. im. J. Chełmońskiego

46/8376134

ul. Bonifraterska 3

18-400

Łomża

1616

I L.O.  im. T. Kościuszki

86/2162750

ul. Kościuszki

90-542

Łódź

1869

Zespół Szkół Techniczno-Przemysł.

42/6377278

ul. Żeromskiego 115

39-300

Mielec

1905

I Liceum Ogólnokształcące

17/7731577

ul. Jędrusiów 1

89-100

Nakło n/N

1862

I Liceum Ogólnokształcące

52/3852523

ul. Gimnazjalna 3

33-300

Nowy Sącz

1818

I L.O.  im. J. Długosza

18/4436431

ul. J. Długosza 5

33-300

Nowy Sącz

1903

II I L.O.  im. M. Konopnickiej

18/4420506

ul. St. Żeromskiego 16

48-300

Nysa

1626

Zesp. Szkół Ogóln. „Carolinum”

77/4333331

ul. Sobieskiego 2

56-400

Oleśnica

1594/1812

L. O. im. J. Słowackiego

71/3143280

u. Słowackiego 4

10-551

Olsztyn

1876

I  L. O. im. A. Mickiewicza

89/5275353

ul. Mickiewicza 6

45-076

Opole

1669

I I L.O.  im. M. Kopernika

77/4742944

ul. Licealna 3

63-400

Ostrów Wlkp.

1845

I Liceum Ogólnokształcące

62/7366291

ul. Gimnazjalna 9

27400

Ostrowiec Św.

1912

II L. O. im. J. Chreptowicza

41/2666162

ul. J. Bostońskiego 1

83-130

Pelplin

1835/1901

LO im. ks. J. Pasierba

58/5361571

ul. Sambora 5

28-400

Pińczów

1551

I L.O. im. H. Kołłątaja

41/3572843

ul. Nowy Świat 2

97-300

Piotrków Tryb.

1673

I L.O. im. B. Chrobrego

44/6495758

al. Kopernika 1

09-400

Płock

1180

I L.O. im. St. Małachowskiego

24/3663600

ul. Małachowskiego 1

60-100

Poznań

1519/1573

L.O. im. Marii Magdaleny

61/8527705

ul. Garbary 24

37-700

Przemyśl

1654

I L.O.  im. J. Słowackiego

16/6769570

ul. Słowackiego 21

06-100

Pułtusk

1568

Liceum Ogólnokształcące im. P. Skargi

23/6920171

ul. P. Skargi I

43-200

Pszczyna

1742

I L.O. im. Bolesława Chrobrego

32/2103727

ul. 3 Maja 7

47-400

Racibórz

1819

I L.O.

32/4154452

ul. Kasprowicza 11

26-600

Radom

1685

IV L.O. im. T. Chałubińskiego

48/3627485

ul. Mariacka 25

35-070

Rzeszów

1658

I L. O. im. St. Konarskiego

17/7482820

ul. 3 Maja 15

27-600

Sandomierz

1613

I L.O. Gostomianum

15/8325245

ul. Długosza 7

08-200

Siedlce

1701/1923

L. O. im. K. Jagiellończyka

13/............

ul. Żwirki i Wigury 3

08-110

Siedlce

1903

II L. O. im. Królowej Jadwigi

25/6325597

ul. B. Prusa 12

98-200

Sieradz

1833

L.O. im. K. Jagiellończyka

43/8271425

ul. Żwirki i Wigury 3

96-100

Skierniewice

1899

Liceum Ogólnokształcące im. B. Prusa

46/8333189

ul. Sienkiewicza 10

76-200

Słupsk

1854

Z. S.. O. Nr 1-I L.O. B. Krzywoustego

59/8422217

Szarych Szeregów 15

27-320

Solec n/Wisłą

1866

Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych

../3761320

ul. Łoteckiego 24

73-100

Stargard Szcz.

1633

I L. O. im. A. Mickiewicza

91/5783575

ul. Staszica 2

16-401

Suwałki

1835

I Liceum Ogólnokształcące

87/5662851

ul. Mickiewicza 3

70-001

Szczecin

1543

II L. O. im. H. Pobożnego

91/4336117

ul. Pobożnego 2

78-400

Szczecinek

1640

I L. O. im. Księżnej Elżbiety

 

Księżnej Elżbiety 1

63-100

Śrem

1861

L. O. im. J. Wybickiego

61/2830489

ul. Poznańska 11

66-008

Świdnica

1637j/1708

I L. O. im. J. Kasprowicza

74/8522516

ul. Pionierów 30

33-100

Tarnów

1756

I L. O. im. K. Brodzińskego

14/6888440

ul. J. Piłsudskiego 4

87-100

Toruń

1568

I L. O. im. M. Kopernika

56/6227418

Zaułek Prosowy 1

88-340

Trzemeszno

1773

L. O. im. M. Kosmowskiego

52/3154355

pl. Kosmowskiego 5

34-100

Wadowice

1866

Liceum Ogólnokształcące

33/8234144

ul. Mickiewicza 16

78-600

Wałcz

1665

Liceum Ogólnokształcące

67/3873910

ul. Kilińszczaków 59

00-432

Warszawa

1652

Szkoły pijarskie-Szk. Realna-ZS nr 23

22/8223252

ul.Górnośląska 31

02-625

Warszawa

1874

X L.O. im. Królowej Jadwigi

22/8447071

ul. Woronicza 8

02-513

Warszawa

1882

XLII L. O. im. M. Konopnickiej

22/8496964

Madalińskiego 22/24

02-520

Warszawa

1873

Zespół Szkół-„Kolejówka”

22/8223252

ul. Szczęśliwiecka 56

03-719

Warszawa

1885

VIII L.O. im. Władysława IV

22/6192745

ul. Jagiellońska 38

98-300

Wieluń

1691

ILO im. T. Kościuszki

43/8860464

ul. Nadodrzańska 4

87-800

Włocławek

1900

I Liceum Ogólnokształcące

54/2322955

ul. Mickiewicza 5

50-001

Wrocław

1562

I L. O. (dawne  św.Eliżbiety)

71/3214608

ul. Poniatowskiego 9

22-400

Wrocław

1643

II L. O. (dawne św. Marii Magdaleny)

71/3484296

ul. Parkowa 18-26

 

Wrocław

1638

(dawne jez. - św. Macieja) III-IV LO ?

 

Świstackiego 10/12

34-500

Zakopane

1876

Zespół Szkół Budowlanych

18/2063435

ul. Kasprusie 148

 

Zamość

1600

I L O (dawna Akademia Zamojska)

84/6392801

ul. Akademicka 8

65-508

Zielona Góra

1556/1856

I L. O. im. E. Dembowskiego

68/3272671

ul. Kilińskiego117

68-100

Żagań

1628

Zespół Szkół

68/3772727

ul. Gimnazjalna 4

68-200

Żary

1818

I LO im. B. Prusa

68/3743676

ul. Podwale 16

 

Opracował dr Józef Świeboda – prezes SNS

1 Liceum Ogólnokształcące im. ks. Stanisława Konarskiego w Rzeszowie

Copyright © 2015. All Rights Reserved.